Jontek

Zapytany o swoją historię, Jontek - prosty z gruntu rzeczy półelf - chętnie odpowiada:

"A więc wiedz, że mój ojciec był hodowcą jedwabników, ojciec mego ojca był hodowcą jedwabników i ojciec ojca mego ojca był. Prapradziadek uprawiał ziemniaki i o nim nie mówimy. Matki nie znałem, bo umarła przy porodzie - dopiero później się zorientowałem, że coś ze mną jest inaczej niż z innymi - ludzie w naszym siole inaczej na mnie patrzyli, część to nawet spluwałą przez ramię. Ojciec jednak otaczał mnie opieką, wychowywał na dobrego człowieka i zaszczepił wiarę w bogów. I choć skromnie, to jakoś nam się żyło. W okresie dojrzewania, który przyszedł nieco później niż u innych dzieciaków, uświadomiłem sobie, że jestem inny niż one, a ludzie widzą we mnie raczej elfa niż człowieka."

Jontek służy Światłu - tajemniczej, jasnej istocie, która odpowiedziała na jego prośby i uzdrowiła ojca z choroby, z którą nie mógł poradzić sobie żaden kapłan. W zamian oczekiwała złożenia przysięgi wierności i służby od Jontka. Następnie wysłała go do Podmroku, aby jej blask mógł dotrzeć w każdy, najciemniejszy nawet zakamarek Faerunu. Niestety, niefortunnie Jontek wpadł w zasadzkę drowów i jest więźniem w Velkynvelve. Nie zawahał się jednak użyć podstępu, wdając się w pozorowaną (przynajmniej z jego strony) bójkę z Rontem, aby zwabić strażników do celi i  umożliwić   sobie oraz współwięźniom podjęcie próby ucieczki.

W celi odnalazł też przyjaciela - małego, jaskiniowego pająka, którego nazwał Kajtek.